ब्लग त लेख्ने तर के लेख्ने भन्ने समस्या मैंले देखेको छु । कम्प्युटरको अगाडि प्रायः समय विताउने म बाहिरी स्थानहरुमा प्रत्यक्ष रुपमा कम पुग्ने भएपछि अनुभवहरु पनि त्यति नहोलान कि जस्तो पनि लागेको छ तर पनि म कोशिश चाहि गर्नेछु यसलाई निरन्तरता दिने ।  मैले अस्ति मेरो ब्लगमा आफूले लेखेको एउटा कथा समावेश गरेको थिएँ । त्यसको प्रतिक्रिया पनि पाउदै छु त्यसैले म अलि खुशी पनि छु, ब्लगलाई निरन्तरता दिने मेरो इच्छा झन बढेर आएको छ ।

केही समय देखि निरन्तर रुपमा मैले केही नेपाली ब्लगरहरुको ब्लगहरु बढ्दै आइरहेको छु । अरु विदेशीहरुको ब्लग भन्दा नेपाली ब्लगहरु केही पृथक पाएको छु । यसले चर्चा पनि पाई रहेको छ । कान्तिपुर पत्रिकामा बेला बेलामा आई रहने ब्लग सम्बन्धि चर्चा, ब्लगका लागि प्रसिद्धी कमाएको मेरोसंसार, एकजना भूमिगत मित्र (खै उहाँले आफ्नो अनुहार कहिले देखाउनु हुने हो । तस्वीर त देखाउनु हुन्छ तर अनुहार छोपेर ) को ब्लग से न समथिङ सहित थुप्रै नेपाली ब्लगहरु निरन्तर पढेर म प्रेरित पनि भएको छु । हुन त उहाँहरु जति पनि ब्लगरहरु हुनुहुन्छ धेरै जस्तो पत्रकार साथीहरु हुनुहुन्छ जस्तो लाग्छ मलाई, त्यसैले उहाँहरुको ब्लग लेखाईमा एउटा अर्के किसिमको शैली र खुवी छ जस्तो लाग्छ । उहाँहरु निरन्तर बधाईका पात्रहरु हुनुहुन्छ । 

म आफूलाइ शतप्रतिशत स्वस्थ मनस्थितिमा छु भन्ने ठानिरहेको छु । मैले लिने हरेक निर्णयहरु राम्रैसंग अवगत छ । म आफ्‍ना तन्दुरुस्त शरीर लिएर जहाँ पनि पुग्न सक्छु, जसलाई पनि भेट्‍न सक्छु । मेरो विचारहरुलाइ कुनै पनि समय र स्थानमा प्रस्फुटन गराउन सक्छु । को आफन्त, को अन्यत्र, को मित्र, को शत्रु, सवै राम्रैसंग थाहा छ मलाइ । हाँस्नु के हो ? रुनु के हो ? त्यो पनि वुझ्छु म । जन्मनुको परिभाषा मृत्युको औचित्य त्यो पनि त व्याख्या गर्न सक्छु । वास्तवमा म मानव नै हुँ । एउटा सामान्य मानव । वाटोमा हिंडिरहेको हुन्छु । वरिपरिवाट खासखुस आवाजहरु आएर ठोकिन्छ मेरा कानहरुमा । आवाजहरु सुन्नु नै झस्कनु चैं होइन तर म झस्किरहेको हुन्छु, ती आवाजहरु तिर कान फर्काइरहेको हुन्छु, विवश भएर अनि निर्वल र निर्लज भएर । रुन त मिलेन धुरु धुरु, हाँस्न झनै सक्दै सकिन । ठिङ्ग उभिन सकिन, ढ्‍याङ्ग ढल्न पनि भएन । सुस्तरी लागें आफनै गन्तव्यतिर, भुल्न दिइन आफूलाई ति खासखुस आवाजतिर । निरन्तर ठोक्किए आवाजहरु वाटै भरि, गह्रौं टाउको लिएर ढल्न पुगें ओछ्‍यानमा । मेरो मस्तिष्क कुमालेको चक्रसरी घुम्न थाल्यो । किन दुनियाँ देखिरहेछ म मा पागलपन ? किन चिच्याइ रहेछ दुनियाँ लहलहैमा ? ढोकाको ढकढक आवाज, एक जना मित्रको म माथिको सम्वोधनले म जुरुक्क ओछ्‍यानवाट ढोकाको चुकुलसम्म हात पुर्‍याइ सक्छु । मित्रसंगको मित्रतालाई हात मिलाएर स्वागत गर्छु । “तँलाइ सन्चै त छ ? कुनै समस्या छ कि ? निहाउँरो देख्छु नि के भयो तलाइ ?” उसका यी सामान्य प्रश्नहरु किन किन असामान्य लाग्छ मलार्इ तापनि जवाफ दिन्छु, “आरामै छु सवै ठिकै छ ।” वाटाका खासखुसहरुलाई मित्रको प्रश्नहरुसंगै दाँजेर हेर्छु। रिगंटा लाग्छ । भित्ताको आड लिएर कुर्चीमाथि थचक्क थचार्छु आफूलाई । मित्रले असहज तरीकाले मलाई निहालिरहेको भान हुन्छ तैपनि आफूलाई समालिरहेको हुन्छु ।  मध्य रात, टाढा टाढा कुकुरको एकहोरो भुकाई, चन्द्रमाको शान्त र निश्चल प्रकाश, शान्त सडक म निदाउँन सकिरहेको छुइन । मेरा नयनहरु लजाएको छैन निद्रा देवीको अगाडि । मान्छेको चहल पहल, चराचुरुङ्गीको चिरविर, मोटरको आवाज, रविले आफ्‍नो छवि देखाई पो सकेछ । हिड्‍छु दैनिक कर्मका लागि, उही खासखुस, उही आवाजहरु वाटाभरी, कार्यालय आइ पुगी सकिएछ । कता कता महसुस हुन्छ असामान्य वातावरण त्यहाँ छ । उही वाटोभरीका खासखुसहरु यहाँ पनि प्रसार भइसकेछ । म हरेक कुरालाई असहज देख्दैछु । केही दिन, केही रात वित्छ । खासखुसहरु हटेर स्पष्ट शब्दहरु नै सुनिन थाल्छ । कार्यालय पुग्छु, हातमा अवकाशको उपहार मिल्छ । उक्त उपहारको औचित्य बुझ्‍न चाहेर पनि किन हो किन जिब्रो नै फट्‍केन । म अन्यौलमा छु, आत्तिएको भने छैन । मलाई आत्माविश्वास छ, म अरुहरुले भने जस्तै छुइन र हुन पनि सक्दिन । थाहा भयो म त अरुहरुको नजरमा पागल भैसकेछु, वौलाह भैसकेछु। कतिलाई स्पष्ट पारुँ कि म पागल होइन भनेर कसरी प्रमाणित गरुँ कि म एकदम स्वस्थ छु भनेर ।  मैले आफ्‍नो अस्थिर मानसपटललाई फनफनी घुमाएँ । किन ? कसरी ? र के का लागि ? यी अपवाहहरु फैलिए, जसले मेरो सुन्दर जीवनलाई नाश गरिरहेछ । मिठा कल्पनाहरु र चाहनाहरुलाई भताभुङ्गु, ध्वस्त र भष्म गरिरहेछ । यथार्थ ठम्याउनै सकिन ।प्रकाशको तरंग जस्तै विस्तारित भए म विरुद्धको असत्यता, अन्याय र अविश्वास । लाग्छ दुनियाँ सवै म र मेरो अस्तित्व ध्वस्त गर्न लागि परिरहेका छन् । मेरा हरेक शब्द तथा वाक्यहरुलाई असहज ठानिरहेका छन् सवै । म आफ्‍ना प्रतिक्रियाहरु जनाउँछु, आफ्‍ना वाध्यताहरु आफन्तहरुको सामु प्रस्तुत गर्छु तर सवै खेरा जान्छन् । मेरा प्रतिक्रियाहरुमा पनि उनीहरु पागलपन नै देख्छन् । “थाहा छ तपाईंलाई त्यो मान्छे पागल भएको छ रे नि ? के पर्‍यो होला हैं त्यस्तो, जसले गर्दा पागल हुन पुग्यो ।” हो, यस्तै यस्तै शब्दहरुले मेरो सहनशिलता र धैर्यताहरु टुक्रा टुक्रा गरी टुटायो, फुटायो र अन्तमा सवैवाट मलाई पागल नै घोषित गरियो, वौलाह नै वनाइयो । मानसिक तनाव, कान विझाँउने शब्दहरु, दुनियाँका म माथिको दुष्टिकोण, अरुहरुले म माथि गर्ने व्यवहारले म दिक्क भईसकेको छु । म रिसालु वन्दै गएँ, धर्यहिन अनि अस्थिर पनि । आफन्तहरु र समाजलाई झनै वाटो मिल्यो मलाई पागल प्रमाणित गर्न । आत्महत्या गर्ने विचार नउब्जिएको पनि होइन ममा तर कायरताको संज्ञा ग्रहण गर्न पनि चाहिँन ।  वरिपरि हल्ला खल्ला, पाँच सात जना आफन्तहरुको आगमन, ट्‍याक्सीको हर्न, म झस्किन्छु। आफन्तहरुको मुखवाट निस्केको वाक्यहरुको प्रतिवाद गर्न हम्मे हम्मे परिरहेको छ मलाई । “चिन्ता नलिनुस्, उपचार गरेपछि सवै ठिक ठाक हुन्छ । १५/२० दिन त हो अस्पतालमा वस्नु पर्नेे । हिड्‍नुस् जाउँ अस्पताल ।” एक जना शुभचिन्तक भनाउँदो आफन्तको कुरालाई प्रतिवाद गर्ने म मा अव सामर्थ्र्य रहेन । दुई जनाले पाखुरामा समाएर कोचे मलाई ट्‍याक्सी भित्र । मेरो स्वाभिमान र अस्तित्वलाई यस्तो खाडलमा कोचियो जहाँवाट उठ्‍न मलाई साह्रै कठिन हुनेछ । छर(छिमेकीहरु सबैले मलाई उत्सुक भएर चिहाए झैं लाग्यो जसरी कुनै लासलाई घाटमा लान तयार गरिदै छ । ती हेराई प्रति म मुरमुरी रहेको छु । म सवैका लागि रमिते भएको छु । यस्तो लागी रहेछ, म कुनै सकर्सको खेलमा प्रस्तुत गरिने जनावर हुँ । हुने भए सवैलाई वेसरी पिटुँ जस्तो लाग्यो । त्यसपछि मलाई पागल वनाउने दुनियाँ लाई पछाडी तिर धकल्दै हुइँकियो ट्‍याक्सी अस्पतालतिर, मेरो विचार र आस्थालाई भताभुङ्ग अनि खरानी पार्दै । नयनभरि समुद्र छचकल्दै थियो मेरो । साह्रो र गाह्रो वन्धनमा वाधिँएर म अस्पताल पुर्‍याइएँ । विवश मान्छे जानेर तथा चाहेर पनि के नै गर्न पो सक्थें र । निर्जीव वस्तु जसले आफना विचार व्यक्त गर्न सक्दैन, हो त्यस्तै विवश र निर्जीव वनिसकेको थिएँ । पागलै पागलको वीचमा म अब भने पागल जस्तै भइसकेको छु । म सज्जन छु भनेर प्रमाणित गर्नेे शक्ति ममा भरिएन । मैले आफू स्वतन्त्र भएर वाँच्न पाउने अधिकार पनि गुमाई सकेको थिएँ । उपचारको वहानामा पाएको यातना खै कसरी व्यक्त गर्न सक्छु र । लामा लामा दाह्री, फोस्रो कपाल, ऐनामा मैले आफूलाई कुनै पागल भन्दा फरक पाईन । म जस्तै हल्लै हल्लामा वनेका पागलहरुको पीडा दुनियाँलाई के थाहा ? उनीहरु त हल्ला गर्न पाएकोमा गर्भ मात्रै गर्न सक्छन्, खुसी मनाउन सक्छन् । कलम समाएर शिक्षाको ज्योति छर्न पल्केको मेरो आवाज निशब्द वनेको छ । पागलै पागलको वीचमा वसेर आफूलाई सज्जन वनाउन निकै कठिन भइरहेको छ मलाई । नेपथ्यवाट आउने कोलाहल, अस्वाभाविक क्रियाकलापहरुले मेरा स्नायू प्रणालीलाई निष्क्रय पार्छ कि भन्ने त्रासमा दिन र रातका पलपललाई गन्दै समय कटाइ रहेको छु । ढोका र झ्यालहरुवाट दुनियाँ मलाई देखेर खित्का छाडेको आभास पाउँछु । त्यस नरकवाट निस्कने प्रतिक्षामा आफ्नो शरीरलाई खुक्र्याउँदै गइरहेको छु ।
अहिले शिथिल र शक्तिहिन भएर आराम गर्ने वहानामा एक्लै आफूलाइ जीउँदो बनाउने कोशिशमा छु । मेरा निधारभरी पसिनाको चिट्‍चिटावहटले भरिएको छ । एउटा स्वतन्त्र मानिसको जीवनसंग खेलवाड गर्नेे अधिकार यो समाजलाई कहाँवाट प्राप्त भयो ? म आफू भित्रै मुरमुरी रहेको छु । आफै देखि घृणित छु कि म यहि समाजको एक सदस्यमा गनिएको छु ।म मानसिक अस्पतालवाट भर्खर भर्खर घर फर्कको हुँ । केही सुस्ताएको छु । आफूलाई पहिले जस्तै स्वस्थ र स्फुर्त महसुस गर्न नसके पनि दुनियाँको नजरमा पागल पछिको स्वस्थ बन्दै गईरहेको मान्छे ठहरिएको छु । आफ्‍नो ह्दयलाई खै कसरी वसमा राख्न सक्छु र ? मेरो सुन्दर जीवनमा पोतिएको यो पागलरुपी कालो दाग समाजको नजरमा के मेटिएला ? सम्भावनाको कुनै रेखा नै मैले देखेको छुइन । मेरो मानसपटल स्वभाविक रुपमा विगततिर रगडि नै रहेको छ । जुन घटनाक्रमलाई म भुल्नै सकिरहेको छुर्इन । सकुँ पनि कसरी ? साथीभाइसंग हाँसो ठट्टा गरेको त्यो क्षण, घर परिवार र आफन्तहरुसंगको त्यो सुमधुरता, मुस्कुराउँदै हिड्‍ने गरेका ती पलहरु, प्रकृतिसंग रमाएका यी नयनहरु, जे पनि सम्भव देख्ने साहस, मवाट सायद सधैको लागि क्षितिजमा टाढिएको छ, नफर्कने गरी अनि नभेट्‍ने गरी । म भित्रको अस्तित्व र स्वाभिमान अनि मैले सुरक्षित राखेका इज्जतहरु कहिल्यै पनि नविउँझिने गरी निधाँएको छ । अर्थहिन जीन्दगी लिएर खै किन ? के का लागि ? पृथ्वीमा भार वनी अड्‍किरहेको छ सायद जवाफ खोज्दै होला विवशतामा अल्झिएका मेरा अस्तित्व र स्वाभिमानहरु । 

(मैलें लेखेको यो पहिलो कथा हो । कुनै एउटा नाम नचलेको पुस्तकमा यो आजभन्दा ५ बर्ष अगाडि प्रकाशित भएको थियो । कम्तीमा २०० जनाले पढेको अनुमान गरेको छु । प्रतिक्रियाहरु पनि प्राप्त भएका थिए । प्राय‍‌जसोले मन पराएको पाएको थिएँ । केही पाठकहरुले यो कथा नभएर मनोवाद जस्तो भयो भन्नुभएको थियो । मलाई के लाग्छ भने शैली मनोवाद जस्तो भए पनि यो कथा हो भन्ने म ठान्दछु । आशा छ यहाँहरुको पनि प्रतिक्रियाहरु प्राप्त हुनेछन् । मेरा अरु कथाहरु क्रमशः राख्दै जानेछु ।)  

वाटरगेट काण्डपछि सत्ता छोड्न बाध्य अमेरिकी राष्ट्रपति रिचर्ड निक्सनका बारेमा एउटा ठट्टा थियो । निक्सन भन्थे रे, ‘यदि दुईवटा गल्तीले समेत एउटा ठीक परिणाम दिएनन् भने तेस्रो गल्ती पनि गरिहेर्नु पर्छ ।’
अमेरिकी राष्ट्रपति जर्ज डब्लु बुसले शनिबार आफूलाई निक्सनका असल उत्तराधिकारी सावित गरे तर इराक मामिलामा उनको तेस्रो गल्ती यति भयानक थियो कि संसारले केहीबेर विश्वाससम्म गर्न सकेन । तर जसै संसारभरिका टेलिभिजनका पर्दामा आफ्नै पासो मिलाइरहेका सद्दाम हुसेनलाई देखाइयो, अविश्वास गर्न केही बाँकी थिएन । शनिबार झिसमिसेमै जर्ज डब्लु बुसले सद्दाम हुसेनलाई मात्र होइन, अमेरिकी स्वाधीनता संग्रामबाट सूत्रबद्ध न्याय, स्वतन्त्रता र भ्रातृत्वको नारालाई पनि फाँसी दिइसकेका थिए ।

२७ वर्ष अघि इराकको दुजेलमा १ सय ४८ सियाहरूको सामूहिक हत्याका लागि सद्दाम हुसेनलाई न्यायिक कठघरामा उभ्याइनु अस्वाभाविक होइन । इराकका यी पूर्व तानाशाहका हात पाँच हजार कुर्दका रगतले पनि रंगिएका थिए । तर सद्दामलाई तिनीहरूले फाँसी दिए, जसले पछिल्ला चार वर्षमा इराकमा साढे छ लाख इराकीको हत्या गरिसकेका छन् । १ सय ४८ को हत्या फाँसीको पर्याप्त कारण हो भने साढे छ लाख इराकीको हत्याका लागि जर्ज डब्लु बुस र टोनी ब्लेयरले कम्तीमा एक दर्जनपटक आफैंले आफैंलाई मृत्युदण्डको सजाय दिनुपर्छ कि पर्दैन ? सद्दामले सार्वभौम राष्ट्र कुवेतमाथि सैनिक आक्रमण गर्नु मानवताविरोधी अपराध हुन्छ भने अमेरिका र बेलायतले अर्को सार्वभौम राष्ट्र इराकमाथि सैनिक आक्रमण गर्नु र एउटा आधुनिक राष्ट्रलाई सम्हाल्नै नसक्ने विपत्तिमा मिल्काउनु झन् ठूलो मानवताविरोधी अपराध हो कि होइन ?

यो प्रकरणमा न्यायका नाममा जति निकृष्ट नाटक मञ्चन गरियो, त्यसले अमेरिकाको छविलाई अझ विदू्रप बनाएको छ । सद्दाम ११ सय ११ दिन अमेरिकी हिरासतमा रहे । १ जुलाई २००४ मा उनलाई तथाकथित न्यायालयमा उभ्याइयो, तर सद्दामलाई फाँसी दिँदै गरेका दृश्य संसारभरिका टेलिभिजनमा बहादुरीपूर्वक प्रदर्शन गर्ने अमेरिकाले न्यायालयभित्रका असली दृश्यहरू भने कहिल्यै सार्वजनिक गरेन । सद्दामका वकिलहरू मारिए, पटक-पटक न्यायाधीशहरू परिवर्तन गरिए । न्यायका नाममा महिनौं लामो घटिया तमासापछि सद्दामलाई मृत्युदण्ड सुनाइयो, जबकि एम्नेस्टी इन्टरनेसनल लगायतका संस्थाले न्यायालय निष्पक्ष नभएको र सम्पूर्ण प्रक्रिया नै न्यायको सिद्धान्तविरुद्ध रहेको जिकिर गरिरहे । प्रजातन्त्र र मानवअधिकारका नाममा अमेरिका र बेलायतले इराकको कुनै बंकरभित्र गरिरहेको अन्यायको नाङ्गो नाचलाई संसारले मूकदर्शक भएर हेर्‍यो ।

सद्दाम हुसेनको फाँसी अहिलेको विश्व व्यवस्थाको सबैभन्दा विद्रूप, वीभत्स र आततायी प्रतीक हो । त्यो तस्वीर प्रजातन्त्र, मानवअधिकार र सभ्यताको भयानक पाखण्डभित्र अमेरिका संसारलाई कति नाङ्गो जंगलराजतिर लैजाँदैछ भन्ने वीभत्स प्रमाण पनि हो । यो प्रकरणबाट जर्ज डब्लु बुसले अरब र बाँकी विश्वका अरू नेतालाई स्पष्ट सन्देश दिएका छन्- या अमेरिकी दासता स्वीकार गर या सद्दाम हुसेनको नियतिका लागि तयार होऊ । जर्ज डब्लु बुसले सभ्यताको सबै इतिहासमा कालो पोतेर संसारलाई फेरि कबिला युगमा फर्काइदिएका छन्, जहाँ संसार विवेकले होइन लठ्ठीले चल्छ ।

शीतयुद्ध कालमा अमेरिकाको सबैभन्दा गाढा सम्बन्ध जापान र युरोपपछि मुसलमान विश्वसँग नै थियो । सन् १९७९ को इरानको इस्लामिक क्रान्तिपछि इरानको तेल उद्योगको राष्ट्रियकरण भयो । क्रान्ति अघि जहिर शाहको शासनकालमा इरानको तेल उद्योगमा अधिकांश लगानी अमेरिकाको थियो । तर आयोतोल्ला अली खुमेनीले अमेरिकालाई बेइज्जतीपूर्वक इरानबाट बाहिर लखेटे । तेहरानस्थित अमेरिकी दूतावाससमेत वर्षौं मुजाहिद्दीनहरूको कब्जामा रह्यो । इरानको त्यही हिसाब तिर्न अमेरिकाले सद्दामलाई उकास्यो र इरानमाथि आक्रमण गर्न लगायो । तर आठ वर्ष लामो युद्धले इराकी अर्थतन्त्र बेहाल भएपछि सद्दामले तेलको मूल्य बढाउन खोजे तर कुवेतले त्यसो गर्न दिएन । कुवेतमाथिको इराकी आक्रमणको मूल अर्थ-राजनीति यही थियो । र तेलको यही राजनीतिले गर्दा सिनियर जर्ज बुसका आँखा खुम्चिए र सद्दाम उनको निसानामा परे । त्यसपछि तेलका लागि रगत बगाउने खुनी खेल सुरु भयो ।

इराकमाथि आक्रमणअघि जर्ज डब्लु बुसले भनेका थिए, सद्दामसँग मानवताविरोधी आणविक र रासायनिक हतियार छन् । उनले अल-कायदासँग सद्दामलाई जोड्न पनि थुप्रै कुतर्क आविष्कार गरेका थिए । तर इराक युद्धपछि बुसले संसारलाई त्यस्तो केही देखाउन सकेनन् । अमेरिकी आक्रमणको पूरै पटकथा जालझेलको प्रपञ्चमात्र थियो भन्ने प्रमाणित भइसकेपछि पनि टोनी ब्लेयर र जर्ज डब्लु बुसले संसारसँग माफी मागेनन्, बरु निर्लज्जतापूर्वक मानवअधिकार र प्रजातन्त्रको राग अलापिरहे । अन्ततः दुजेलको उत्खनन गरियो र न्यायको नाटक रचेर सद्दामलाई फाँसीसम्म पुर्‍याइयो ।

अमेरिकी मिडिया भन्छ- फाँसीपछि जर्ज डब्लु बुस निकै प्रसन्न छन् । बुसलाई लागेको होला, उनले अब सद्दामबाट, सधैं उनीतिर सोझिने सद्दामको चोर औंलोबाट, सद्दामको आक्षेप र आवेगबाट सधैंका लागि मुक्ति पाए । तर सत्य त्यो होइन । अमेरिकाका लागि जिउँदो सद्दाम एउटा सामान्य कैदी थियो, तर अन्यायपूर्वक फाँसी पाएको सद्दाम अब ‘सहिद’ भएको छ । इराकी इतिहासको एउटा फुच्चे तानाशाहलाई वर्तमान विश्वको सबैभन्दा ठूलो तानाशाह जर्ज डब्लु बुसले ‘सहिद’को मृत्यु दिएका छन् । यो बुसको सद्दामप्रतिको श्रद्धा हो वा घृणा, यसै भन्न कठिन छ ।

बुसले ‘न्यायाधीश’ को कुनै गरिमा निर्वाह गरेनन्, तर सद्दामले अभियुक्तको सबै गरिमा पूरा गरे । बुसले कायर ‘न्यायाधीश’ को भूमिका निर्वाह गरे, सद्दामले बहादुर कैदीको । उनले बुससँग जीवनको भीख मागेनन्, बरु ‘म सिपाही हुँ, मलाई मेरै सामुन्ने छातीमा गोली हान, फाँसी नदेऊ’ भने । फाँसीकै फन्दामा झुन्डिनुअघि पनि उनले मुख छोप्न अस्वीकार गरे, तर उनलाई झुन्ड्याउने बुसका सिपाहीहरूसँग यति हिम्मत देखिएन । जुनियर जर्ज बुसले मुख छोपेर हत्याको फरमान जारी गरे र सद्दामले मुखसम्म नढाकी मृत्युलाई स्वीकार गरे । यसरी मर्दामर्दै पनि सद्दामले जिते र बाँच्दा-बाँच्दै पनि जर्ज बुसले हारे ।

इराकमा जर्ज डब्लु बुसले न कुनै अन्तर्राष्ट्रिय कानुनको पालना गरे, न मानवीय न्यायको ।

कुनै बेला अरबको सबैभन्दा सम्पन्न देशलाई यतिखेर सिया, सुन्नी र कुर्दहरूका लागि बेग्ला-बेग्लै तीनवटा राष्ट्रका रूपमा टुक्र्याउने तयारी भइरहेको छ । साम्प्रदायिक हिंसाको स्तर हेर्दा अब सम्भवतः त्यसको कुनै विकल्प पनि हुने छैन । इराकको यो दुर्भाग्यका लागि सद्दाम जति जिम्मेवार छन्, जर्ज बुस र टोनी ब्लेयर त्योभन्दा करोडौं गुना जिम्मेवार छन् । अमेरिकी दादागिरीका कारण अहिले धेरैले मुख नखोल्लान्, तर कुनै न कुनै दिन सद्दाम फेरि चिहानबाट उधिनिनेछन् र जर्ज बुस र टोनी ब्लेयरले अपराधीको कठघरामा उभिएर संसारलाई उत्तर दिनु पर्नेछ ।

सद्दाम गरिमापूर्वक मरे, एउटा तानाशाहले नाटकीय रूपमा मृत्युलाई पनि सानदार गरिमा प्रदान गर्‍यो । सद्दामले मर्दामर्दै पनि जर्ज बुस र टोनी ब्लेयरलाई हराए । सद्दाम अब कहिल्यै उठ्ने छैनन्, तर बुस र ब्लेयर अब कहिल्यै सुत्नसक्ने छैनन् ।

(राति १० बजे) साँझ घर आएर ऐनामा आफ्नो अनुहार हेरेर आफैलाई दिक्क लागेर आयो । अनुहार कालो भएको थियो । दिनभरि काठमाडौँका बिभिन्न स्थानहरुमा घुमियो । जताततै झन्डा लिएर नारा लाउदै हिडेका मान्छेहरुको भिड मात्र भेटिन्थ्यो। शहिदका फोटोहरु लिएका, अनुहारमा अबिर लगाएर बिजय उत्सव मनाईरहेका भएपनि नाराहरु सुन्दा आन्दोलन जारि रहेको भान हुन्थ्यो । नेताहरुलाई जनताको बिश्वासमा घात नगर्न, सम्बिधान सभाको चुनाब घोषना तुरुन्त गर्न, माओबादि समस्या समाधान गर्न माग र चेतावनि दिदै नाराहरु लगएको प्रसस्तै भेटिन्थ्यो । राजा र राजतन्त्र माथि जनताको कति घृना रहेछ भनेर स्पस्ट बुझ्न सकिन्थ्यो । अपरान्ह्म नागरिक समाजले आयोजना गरेको जनसभामा भाषन सुन्न खुलामन्च पुगियो । धेरै समयेपछि खुलामन्चमा भाषन सुन्न पाइयो । मलाइ राम्रोसँग याद छ सरकार र माओबादि बिच भएको बार्ताको समयमा माओबादिले आयोजना गरेको जनसभामा भाषन सुन्न पछिल्लो पटक म खुलामन्च पुगेको थिएँ । त्यहाँ बक्ताहरुले गनतन्त्र को माग गरेका थिए । त्यहाँ टिएर ग्याँसबाट बच्न सकिएन ।

On 3 April, I flew to Nepal to give the Basic Trauma Life Support course to a group of student volunteers and offer my skills as an experienced emergency physician during a nationwide strike called by the political parties to protest the king’s autocratic rule. 

On 11 April we were in Gongabu. At around 1:30 PM, the protestors were chanting and burning effigies, but no violent acts. Suddenly a large number of club-swinging policemen descended on the crowd, who were savagely beaten as they fled. Two men, one elderly, came to us with bleeding head wounds. As we began to tend to them, SSP Madhav Bahadur Thapa, who was in charge, beat the injured men and knocked them to the ground, then beat one of the volunteers and me. I suffered injuries to my neck, back and right arm. We then saw him gouge a young man in the right eye with the end of his lathi. On 12 April we spent most of the day treating leftover injuries from the day before, but at 4 PM I was approached in Gongabu by an SSP and Inspector without nametags who told me to come to their office to talk to the IGP. Our driver, Dr Hensel from Germany, a Nepali doctor and 5 Nepali student volunteers followed a large, gray police truck to the armed police headquarters, where we were told to wait in the lobby.

We waited idly for an hour and a half. Then, one Inspector Tamang came out and told us we were under investigation and could not leave. I asked if we were under arrest and he said no. I then walked outside to the vehicle with Inspector Tamang, who told us to get in.

We complied, but when two policemen with SMGs called my team filthy things in Nepali, I got out and walked over to a UNOCHCR team that had just left the building and was walking to their blue and white Land Cruiser. I told them I had been denied 3 requests to contact the US and German Consulates. They used their radios and satellite phones to alert our Consuls.

Later, the UN team told me the US Consul was coming and that he believed phone calls were being made about us at high levels. At about 7:30 to 8 the Inspectors emerged and again told us to enter our vehicle, which I refused to do. I had also whispered to the Nepalis to use aliases and taken their ID cards and placed them in my pocket.

Shortly after this Inspectors Koirala, Tamang and several other SPs approached us and told us the CDO wanted to meet us. I respectfully declined the invitation because we had already been lied and that our continued detention was unlawful. Then, with the UN team at our sides, Dr Hensel and I were roughly handcuffed, and forced at gunpoint into a large gray police van; I am not sure if it was the same one we had followed or not.

With the Nepalis and some police in our van following and the UN team behind them, we were taken to the Chief District Officer’s office where a certain Mr Ghimire was introduced as the CDO. The US Consul spoke with him on the phone for about 5 to 10 minutes, after which he told me that if I left my US driving license, Dr Henson and I could go and return the following day with our documents.

 At around 10 PM, we went to our vehicle and went to our hotel. The following morning I went, as instructed, to the Immigration office with Alys Spensley, the US Vice Consul. As demanded, one of the Nepalis appeared with me, and Dr Hensel arrived with two German consular officials.

We met with the Immigration officials, who told us we were  working illegally. They showed us the regulations in English, from which it was clear that giving first aid as individuals was not illegal. Nonetheless, we were offered the choice of voluntary departure or official deportation with no right of return. We obviously chose the former. My driving license was returned and we signed statements saying we were voluntarily leaving and aware that it is illegal to work in Nepal with a tourist visa.

Ms Spensley had me fill out an affidavit regarding the incident and took down some more details herself. I went in the US consular vehicle with Ms Spensley and an immigration officer to the airport where I boarded Biman flight 702 to Dhaka. I arrived safely and am now resting comfortably, since Friday is the holiday here.

Courtesy:  The Kathmandu Post

Photo : www.bloggersnepal.com

I have put the comming soon image (above) on my website since 2 months. I was ready to upload my complete personal site but I couldn't do it because of some reason (actually my system was stolen so that I had lost all my data).

I'm thinking what to upload? and decided to put my personal views/comments/supports regarding "Jana Andolan-2063"(Peoples' Movement 2006).

Hope, I will get comments from all of you who really loves our country Nepal.

Thanks !!